zaterdag 8 maart 2014

Epstein-Barr heeft zijn zegje in de krokusvakantie


Woensdag is opnieuw een zomerse winterdag en het plan rijpt om vandaag eens op verplaatsing te gaan wandelen. En dat doe ik! Nadat ik Onze Jongste heb afgezet, rijd ik verder naar het provinciaal domein in de buurt. Het is er heerlijk. Ik bemachtig het laatste parkeerplaatsje vlak voor het hek en besluit rond de dichtstbijzijnde vijver te wandelen. Het is echt aangenaam weer en er zijn veel mensen met hetzelfde idee: lopers en wandelaars, alleen of in duo. Veel (groot)ouders met kinderen ook. Na tien minuten wandelen kom ik aan een soort kade die naar het midden van de nabijgelegen vijver loopt. In het midden van de vijver is een platform met een bankje. Zalig! Met mijn snoet in de zon slurpt mijn huid de vitamine D op. Als de zon achter de wolken verdwijnt, voelt het merkbaar frisser, maar gelukkig is dat niet voor lang. Ik dreig de tijd uit het oog te verliezen als ik ineens “gestoord” wordt door twee jongens die achter me een sigaretje komen roken. Een blik op de klok roept me tot de orde en ik ga weer op pad. Het tweede stuk van de vijver ligt in de zon. Ik heb veel langer gewandeld dan vandaag op het revalidatieschema stond, maar het ging gemakkelijk en ik heb halfweg gerust. Ik voel de inspanning wel eens ik met Onze Jongste terug thuis ben, maar dan kan ik er ook aan toegeven dus is het geen probleem.




Donderdag staat in het rood omcirkeld op de kalender. Vandaag ga ik naar de kapper. Met mijn vrolijke vriendin, altijd feest! We gebruiken de tijd in het kapsalon om bij te praten. Maar voor het zo ver is, staat er natuurlijk nog mijn wandeling op het programma. In de gietende regen wandel ik mijn tien minuten.  Na een warme douche richting kapsalon. Net als vorige keer is het supertof, voor mij is dit echt een uitstap. Zeker als we besluiten om na het kappersbezoek samen met onze mannen te eten. De kinderen mogen logeren bij mijn ouders. Wij duiken met ons viertjes de frituur in zoals in the good old days. Daarna nog wat blijven plakken tot mijn kaarske stilaan dooft. Onderweg naar huis voel ik keelpijn opkomen, maar ik ben er redelijk gerust in dat die na een goede nachtrust weer zal verdwenen zijn. Met een goed gevoel ga ik slapen.



De kinderen logeerden vannacht bij mijn ouders, het is bijna halftien als ik vrijdagochtend wakker word. Opstaan, ontbijten met alle tijd van de wereld en dan een berichtje van de buurvrouw of ik zin heb om samen te gaan wandelen. Graag! Het regent niet, maar de regen van gisteren heeft zijn sporen nagelaten, op sommige plaatsen ligt het er modderig bij. Niet dat we het ons aantrekken, we tetteren erop los. En we zijn na de wandeling nog lang niet uitgepraat (wat is nu 25 minuten?!), dus zetten we onze babbel binnenshuis verder. Wij hebben toch zo'n geluk met onze buren! (Met al onze buren trouwens.) Eens thuis een paar telefoontjes en daarna klaarmaken voor het doktersbezoek. Al bijna twee weken heb ik alle dagen hoofdpijn. Hoofdpijn, geen migraine, en het vertrekt vanuit mijn nek. Ik nam twee keer een paracetamolletje, maar echt helpen doet het niet. Eerst dacht ik dat het door het afkicken van suiker was (Ik ben sinds bijna drie weken terug gestart met Het Dieet), maar zó lang detoxhoofdpijn, dat lijkt nogal kras. Volgens de dokter komt de hoofdpijn van de gespannen spieren in mijn schouders en nek, die dan weer het gevolg zijn van dat auto-ongeval in oktober. De dokter schreef toen pijnstillers voor (die ik niet nam omdat ik de pijn houdbaar vond) en drukt me nu op het hart ze wel te nemen (alhoewel ik de pijn nu ook vervelend maar houdbaar vind). De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik 's werelds slechte pillenslikker ben... Naast de "leuke" boodschap van die pillen, krijg ik nog een bittere pil te slikken. Mijn ziekteverlof wordt verlengd. Het is geen verrassing, met één goeie dag per maand kan ik natuurlijk onmogelijk een job uitvoeren en een huishouden draaiende houden. Toch is het telkens een emmer koud water, ook als je die emmer ziet aankomen.


Voor het eerst en bijna twee weken word ik 's nachts niet wakker met een bonzend hoofd en sta ik niet op met hoofdpijn. De pijnstillers werken...
Het is zaterdag dus taxidag. Na het eerste ritje ’s ochtends, stop ik bij de slager. Op weg naar huis overvalt het mooie weer me én de goesting om iets te doen. Goesting genoeg, energie daarentegen… Ik stop onderweg om een foto te maken en besef ten volle dat het geen topdag is. Een lange wandeling kan ik op mijn buik schrijven. Maar… er zijn al ergere dagen geweest. De tweede taxirit leidt naar mijn ouders waar ik Mijne Ridder afzet en wat blijf hangen tot het tijd is om Onze Jongste opnieuw op te halen.  Eens thuis springt de bib-tas me in het oog… Ja, hoor, nog een ritje bib om de boete niet hoger te laten oplopen dan ze nu al is. Als ik opnieuw thuis kom, is het bobijntje af. Rusten, eten, rusten en opnieuw de baan op. Als ik Onze Oudste heb afgezet, merk ik op de terugrit dat ik mijn aandacht moeilijk op de baan kan houden. Geen risico’s, recht naar huis en direct terug de zetel in. In de late namiddag mijn tienminutenwandeling. Intussen is het mooie weer al lang verdwenen, maar echt erg vind ik het niet. Nog een laatste keer achter het stuur om Onze Oudste en Mijne Ridder op te pikken en dan zijn we allemaal veilig en wel thuis. Een onverwacht verwennerijtje in de vorm van macarons van onze vriendin/chocolatier zet ’s avonds het gouden randje aan de grijze wolk.

Weeeeken heb ik hier naar verlangd en eindelijk is het zo ver… we gaan naar zee! Fysiek is het geen topdag, maar ik geniet er volop van. Eerst naar Cadzand, nadien een tussenstop in Damme. Ik laat de foto’s voor zich spreken…













Maandagochtend zorgt onze kater met kolder in de kop ervoor dat het glazen tafellampje in de nachthall in duizend scherven uit elkaar spat. Dit lampje brandt (brandde) elke nacht zijn zachte licht zodat we slaapdronken onze weg kunnen vinden. Nu is het dus stuk en vraagt om vervanging. In een straal van 10 kilometer zijn er tientallen meubelwinkels en lampenwinkels maar toch zit een nieuw lampje gaan halen er vandaag niet in. Krachten sparen want ik heb de kinderen beloofd om naar de cinema te gaan. Onze Oudste duikt een spuuglelijk maar oerdegelijk plastieken kinderlampje op en dat zal voorlopig dienst doen als nachtlampje. Stoort het mij? Eerlijk gezegd wel. Eerder het feit dat ik niet onbezorgd de auto kan inspringen om een nieuw lampje te halen dan het lelijke lampje an sich. Maar… het is wat het is, niet waar?

De cinematickets bestelde ik gisteren online, vlak na de middag stappen we de auto in, mijn moeder oppikken en weg zijn wij. Naar Metropolis, lekker dichtbij parkeren en... de enige bioscoop die de film draait die wij willen zien. Antwerpen is natuurlijk ver rijden, maar daar wil ik niet te veel bij stilstaan. Lange wachtrijen aan de kassa waar wij vrolijk kunnen voorbij huppelen met onze onlinetickets, dat is leuk natuurlijk. De zaal zit vol en ik ben blij dat ik gisteren onze plaatsen al reserveerde. 
Na de film stelt mijn moeder, praktisch als altijd, voor om de nabijgelegen sportwinkel binnen te stappen voor een paar "tijdelijke" schoenen voor Onze Jongste. Haar huidige schoenen zijn echt versleten (3 maanden oud), maar ik wil pas investeren in een nieuw paar stevige schoenen als ze volgende week haar steunzolen heeft. Onze Jongste is dolgelukkig met haar tijdelijke schoenen. Ze danst de winkel uit met haar fijne stoffen pantoffeltjes die ze normaal van mij nooit krijgt omdat ze niet genoeg steun geven. Ik geef die schoentjes een week voor ze uit elkaar vallen…
Lang lopen we niet rond in de winkel en dat is maar goed ook want we moeten nog dat hele eind naar huis... Uiteraard belanden we in de files van de avondspits, maar al bij al verloopt het verkeer vlot. Onderweg voel ik de vermoeidheid opkomen en ook de keelpijn geeft aan dat het mooi geweest is voor Het Lijf. Ik ben dan ook heel opgelucht als iedereen veilig en wel thuis is. Ik duik de diepvries in voor het avondeten en ga vroeg slapen. Vandaag voor het eerst sinds Revalidatie 5.0 geen wandeling... Morgen en woensdag zijn drukke dagen en ik weet na één dag krokusvakantie al dat het programma (voor Het Lijf) overladen is...



Op dinsdagochtend staat er eerst een kappersbezoek op het programma als voorbereiding voor het echte werk: de langverwachte fotoshoot van Onze Jongste. Ze geniet er met volle teugen van en ik dus ook! Na de fotoshoot is Onze Oudste aan de beurt. Door een serieuze groeischeut is er een vestimentair probleem gerezen en dat wil ze graag opgelost zien. Twee winkels later is haar garderobe aangevuld en mijn batterij leeg. De meisjes overtuigen me om iets te gaan eten "want ik moet een beetje rusten". Jaja... Nadien nog de nabijgelegen supermarkt binnen en dan eindelijk naar huis. Ik ben vastbesloten geen voet meer buiten te zetten en nestel me in de zetel met míjn aankoop van de dag: een nieuwe pyama. (Broekspijpen die lang genoeg zijn. Het bestaat! Geen kindertekening op het shirt. Hoera!) Tot ik besef dat ik nog naar de pedicure moet.  Arghl. Eerst maar 'ns mijn wandelschoenen aantrekken. Gisteren niet gewandeld, twee dagen na elkaar niet wandelen kan ik voor mezelf niet verantwoorden. Ik MOET voor mezelf weten dat ik alles gedaan heb om mijn herstel te bevorderen. Naar buiten dus. Mijne Ridder wandelt mee tijdens deze schemerige avondwandeling. Nadien voetjes wassen en naar de pedicure. En zoals altijd loop ik daar op wolkjes buiten, helemaal tot in Dromenland.



Woensdagochtend start opnieuw bij de kapper. Deze keer om de beide meisjes hun haar te laten knippen. Alléén de puntjes uiteraard. Anderhalf uur later zijn we terug thuis en bak ik samen met Onze Jongste cakejes. Keuken opruimen, naar de bakker, eten en dan een half uurtje rusten. Veel te kort, maar het is al tijd om te vertrekken. Onze Jongste heeft er lang op moeten wachten, maar vandaag is het eindelijk zo ver: haar verjaardagsfeestje. Een klein groepje en er is eentje last-minute weggevallen, dus ik neem haar plaats in. Ik, ja, met mijn twee linkerhanden, zal meedoen aan het Crea-atelier... We gaan glazuren, dat is het beschilderen van keramiek waarna dit moet drogen, bakken in de oven en afkoelen. Het duurt twee weken eer we het eindresultaat in handen krijgen. De dame van het atelier bruist van energie en neemt alles in handen. Heerlijk! Verrassend om te zien hoe na drie uur werken al die bekers er totaal anders uit zien. Hetzelfde basismateriaal, totaal verschillende eindresultaten! Mijn batterij is aan het einde van de sessie plat, het valt zelfs de dame van het atelier op. Gelukkig is het niet ver rijden. Bij thuiskomst stuur ik eindelijk dat mailtje naar mijn collega. Het ziekte-attest met mijn verlenging staat al sinds vrijdag in een gefrankeerde enveloppe klaar op de kast en vandaag heb ik die uiteindelijk gepost. Na de voorbije dagen weet ik wel dat een verlenging niet meer dan terecht is. Rationeel dan. Maar toch blijft het moeilijk. Ik mis mijn werk. Elke dag...
Als Mijne Ridder thuiskomt, stel ik voor om frietjes te gaan eten. Maandag spaghetti, dinsdag afhaalchinees, vandaag frietkot. Goe bezig, Nans. Voor de tweede keer deze week ga ik ook niet wandelen. Vanaf morgen moet het terug anders, tijd om een noodlijn te bellen! Het is snel geregeld: morgennamiddag zet ik Onze Oudste achter haar boeken (de paasexamens staan voor de deur) en mag Onze Jongste een paar uurtjes naar mijn moeder. Rust voor mij en morgenavond hopelijk nog eens deftig eten! Moe plof ik neer in de zetel en zet de tv aan.



Ik weet dat ik de tv heb aangezet, maar verder weet ik niets. Ik ben quasi onmiddellijk  in slaap gevallen... Een uur of acht, negen later word ik op donderdagochtend in de zetel wakker van de kou, honger en dorst. Ik blijf nog een hele tijd liggen omdat het zo vroeg is, maar er is niets aan te doen: de hongerigen zullen moeten gespijsd worden en de dorstigen gelaafd. Stilletjes trippel ik nog voor zonsopgang de trap af. Het is geen topdag voor Het Lijf, zoveel is onmiddellijk duidelijk. In de voormiddag is het even op de tandjes bijten om wat aan de wasberg te doen, maar als ik ’s middags na het eten in de zetel ga liggen, slaap ik quasi onmiddellijk. Niet veel later word ik versuft wakker van de deurbel. Eer ik goed en wel besef wat er gebeurt, is de persoon aan de deur weg en ik klaarwakker. (Wie het geweest is? Dat raadsel wordt de volgende dag op Facebook opgelost!) Ik speur de Digibox af en vind nog een aflevering van House MD. Vanonder mijn dekentje kan ik zien hoe de humeurige dokter alweer een medisch raadsel oplost. Daarna trek ik mijn wandelschoenen aan en stap het mooie weer tegemoet. Het is nog maar mijn tweede wandeling van de week en de vorige was er eentje van tien minuten. Ik ga op pad en voel al bij de start dat het niet evident zal worden. Meestal probeer ik de wandelingen zo in te delen dat het (relatief) moeilijkste stuk aan het begin van de wandeling ligt. Zo ook vandaag. Ik moet een klein beetje bergop vandaag, maar het voelt enorm zwaar. Net of er zandzakjes of plakken lood in mijn schoenen zitten. En toch zal ik een grote toer doen, zo koppig ben ik dan weer. Ik ploeg en wroet, moet me echt concentreren op iedere stap en elke bergop, hoe klein ook, lijkt een beklimming. Maar ik stap het uit. Het is een toer waar ik meestal zo’n 25 minuten over doe, ik wandelde ‘m vorige week nog twee keer. Vandaag doe ik er 29 minuten over. Zit ik toch nog bijna aan mijn voorgeschreven half uur van het revalidatieschema, hihi! Eens thuis is het gewoon schoenen uittrekken en opnieuw de zetel in. Als Onze Jongste thuiskomt met Mijne Ridder, heeft ze het nieuwe Heerlijke Hoorspel van Het Geluidshuis bij. Met z’n drietjes kruipen mijn dochters en ik de zetel in en luisteren naar het nieuw verhaal. Als ik nadien de trap af ga om aan het avondeten te beginnen, zie ik dat Mijne Ridder buiten de ramen staat te poetsen. De zon was meedogenloos voor onze vuile ramen en hij heeft het ook gezien. De schat.
Maar zoals gezegd, vanavond eten we écht eten. En daar ben ik zelf heel blij om, zelfs al was het weer koken al zittend op een krukje. Nèh!



Vrijdag is opnieuw geen fijne dag. Fysiek gezien dan, want ik ben wel vrolijk. Ja, goed gezind zijn kan ook vanuit de zetel. Veel waard ben ik niet, maar lezen lukt wel weer, ik kan me opnieuw beter concentreren. Ik lees zelfs het laatste stuk van het boek "Mijn leven" van Sven Nijs uit. Niet dat ik fan ben van Sven Nijs. Ik ken niets van de cross en passief sport of sport op tv interesseert me eigenlijk niet. Wat ik weet over Sven Nijs , is dat hij een indrukwekkend palmares heeft. Verder weet ik van vrienden die Nijs van kindsbeen af kennen, dat hij echt leeft voor zijn sport. Bovendien heeft de diëtiste me trots verteld dat zij hem begeleid heeft. Genoeg om mijn nieuwsgierigheid te wekken. Het leven van Sven Nijs bestaat uit trainen, rusten en op zijn voeding letten. Een beetje zoals het mijne eigenlijk, hihi. Met dat verschil dat hij moet afzien om resultaat te halen en ik niet mag afzien om resultaat te halen. Als je het zo bekijkt, ben ik een heus luxepaardje, niet?
Na de middag is het tijd voor wat beweging. Mijn revalidatieschema ligt helemaal overhoop deze week. Het is schitterend weer en ik haal na meer dan een maand de Sparta van stal. Ik kies een toertje dat ik vroeger al rennend aflegde. Met de elektrische fiets moet dat een haalbare kaart zijn, toch? Ik fiets het volledige traject met de hoogste ondersteuning en schakel vaak enkele versnellingen lager. Onderweg dwingen wilgenkatjes me om te stoppen zodat ik wat takken kan meenemen naar huis. Als er nu iets is dat mij een lentegevoel geeft, zijn het wel wilgenkatjes! Af en toe stap ik ook af voor een foto, het lijkt een ontspannen ritje, zonnebril op de neus, wind in de haartjes. En toch... Het tweede deel van het ritje valt me erg zwaar. Ik ben blij dat ik thuis ben en heb geen idee wat er onderweg gebeurd is. Ik denk niet dat ik me geforceerd heb en toch voelt Het Lijf zo aan. Wat mis ik mijn oude lichaam! Dat zou eens smakelijk gelachen hebben met mijn "inspanningen" van de voorbije dagen waarvoor ik nu moet boeten! Het blijft verbazingwekkend hoe snel mijn batterij leegloopt en hoe moeizaam ze bijlaadt. Ik zal heel erg moeten oppassen de komende dagen wil ik niet nóg meer achteruit gaan.



De rest van de dag speelt zich af in de zetel of op mijn krukje aan het fornuis.  's Avonds mag ik bij vrienden nog een prachtige tekening gaan ophalen, met een verpersoonlijking van mijn team Actinans. De teamleden dragen nu ook mijn wandelschoenen, mijn badpak en mijn inlineskates! Ik ben er erg blij mee...




Geen opmerkingen:

Een reactie posten