Wordt 2014 een jaar in beweging?

De traditie vraagt dat er op 1 januari goede voornemens worden gemaakt. Daar ga ik me niet aan laten vangen, het is té vaak Het Lijf dat het laatste woord heeft.

Wat ik wél ga opstellen, is een bewegingslijstje. Een soort van wenslijstje van activiteiten voor 2014. Hier komen ze!

Wandelen

Ach, wandelen… Wandelen is de basis van alles voor mij. Helaas want ik heb er een haat/liefdeverhouding mee.  Ik vind wandelen als “beweging” beschouwen nogal… onnozel. Nochtans is op sommige dagen zelfs een beetje wandelen al te zwaar geweest. De huisarts heeft me meermaals moeten aansporen om te blijven wandelen, al was het maar een tochtje van tien minuten. Wat ik dan weer helemààl onnozel vind, mijn wandelschoenen aantrekken voor een wandeling van tien minuten, ben je gek?! 

Toch heb ik in 2013 vaak gewandeld. Korte tochten, héél korte tochten, soms in gezelschap maar meestal alleen. Op de lange leste leerde ik wandelen aanvaarden, ik heb intussen enkele vaste toertjes en soms verlang ik er gewoon naar om die wandelschoenen aan te trekken, zin in een frisse neus. Op werkdagen kan ik nooit wandelen, de dagen na de Brusseldagen alleen als ik snel genoeg heb kunnen recupereren. Vaak slaap ik na mijn wandeling. Wandelen is voor mij leren kijken en leren meeleven op de seizoenen geweest. Ik had al twee keer het voorrecht om reeën te ontmoeten. Twee keer was ik oprecht ontroerd, het zijn zo’n prachtige, sierlijke dieren. Hopelijk blijven ze nog lang uit de handen van de jagers!

Het ligt voor de hand dat ik in 2014 zal blijven wandelen, ik ben er vanochtend trouwens mijn jaar mee gestart. Ondanks het luide protest van Het Lijf, moest en zou ik op deze nieuwjaarsdag de velden in trekken. Wat vogeltjes onderweg en een hond die lag te rollebollen in de ochtendzon, voor de rest heb ik geen levende ziel gezien. Bij thuiskomst nog een uurtje bedje in, dat hoort er momenteel helaas ook nog bij. 

Als ik mag dromen, zou ik het wandelen thuis willen vervangen door iets “actievers”. Wat dat is, volgt hieronder. Als wandelen de enige activiteit binnen mijn kunnen blijft, hoop ik dat ik wat langere afstanden mag wandelen op termijn. Mijn bereik is momenteel drie kilometer op een quasi vlakke ondergrond op goede dagen. Dat mag wat meer worden.

Als ik verder mag dromen, ben ik opnieuw aan het werk én heb ik over de middag terug energie voor een stadswandeling. Ik heb de voorbije jaren Brussel mogen ontdekken aan de zijde van een fantastische gids. En ik heb nog lang niet alles gezien!

Fietsen

2013 werd het jaar dat ik bekeerd kon worden tot de elektrische fiets. Mentaal een grote stap. Een hele grote stap. Ik had daarbij een duwtje in de rug van Mijne Ridder nodig. Het is pas wanneer ik merkte dat ik op goede dagen elektrisch wel fietstochtjes kon maken met het gezin dat ik echt overstag ging.

In 2014 hoop ik de elektrische fiets terug te kunnen brengen naar de rechtmatige eigenares en over te kunnen stappen naar De Ludo. En indien niet… misschien op zoek naar een eigen (tweedehands) elektrische fiets…? 

Verder hoop ik opnieuw een aanvaardbaar fysiek niveau te bereiken (niveau september 2013 zou mooi zijn) zodat we als gezin in de zomermaanden terug korte fietstochtjes kunnen maken. 

Zwemmen

In 2O13 heb ik het zwemmen opgegeven. Het vroeg te veel van me (of misschien vroeg ik te veel van Het Lijf…?) en het was niet altijd evident om na het zwemmen nog met de wagen naar huis te rijden. 

Toch hoop ik in 2014 het zwemmen terug op te nemen. In een light-versie dan. 100 meter in plaats van 1000. Ook al zeurt Het Hoofd dat 100 meter niet de moeite is op dat badpak aan te trekken... De kinderen zouden het hernemen van het zwemmen in ieder geval toejuichen, vooral Onze Oudste. Zij ziet nog zelden de binnenkant van een zwembad omdat de leerlingen in haar school niet gaan zwemmen.

Hardlopen

Ook hier heb ik jàààren een haat/liefdeverhouding mee gehad. Tegen mijn goesting die loopschoenen aangetrokken, telkens opnieuw. Het genieten van het gevoel achteraf én de ervaring dat mijn conditie er snel van groeide, hielden me gemotiveerd. De klik kwam enkele maanden vóór ik ziek werd. Toen ging het hardlopen ineens vanzelf, ik snakte er zelfs naar, kocht in een speciaalzaak aangepaste loopschoenen, begon zelfs stiekem te dromen om mijn jeugddroom (de 20 km van Brussel kwam voorbij onze voordeur) waar te maken. Vaak vertrok ik om 22u nog voor een rondje door de lege straten. Winter, zomer, herfst, lente, zon, regen, wind, ja zelfs in de sneeuw heb ik gelopen. Heerlijk! 

Dàt hardlopen, dat ik eerst jaren zooo heb vervloekt, heb ik het hardst gemist toen ik ziek werd. Mijn hoofd leeglopen door weer en wind, ik heb er nog steeds geen alternatief voor gevonden. Ik denk dat ook de liefde voor het lopen de reden is dat ik zo laatdunkend over wandelen denk.

In 2013 kreeg ik in het Instituut voor Tropische Geneeskunde te horen dat ik het hardlopen best loslaat. En als ik toch graag wil hardlopen, zal dat waarschijnlijk niet kunnen in combinatie met werken, aldus de prof. Kiezen tussen hardlopen of werken is niet echt een keuze. Jawel, het is een keuze, maar niet echt een eerlijke.

Voor 2014 wens ik mezelf een alternatief voor het hardlopen, iets waarin ik mezelf kan uitleven, waarbij ik mijn hoofd kan leegmaken, als het kan het liefst in de buitenlucht.

Inline-skaten

Wat kan ik zeggen? De leste is den beste. Ik ben er zot van, van dat inline-skaten. Een remcursus ten spijt ben ik nog steeds geen grote durver, ik ben telkens ingepakt met beschermmateriaal alsof ik zware stunts ga ondernemen, maar kan toch zo genieten van die wieltjes onder mijn voeten. In 2013 heb ik één keer mijn inline-skates aangetrokken. Puur genieten was het. Achteraf gezien heb ik overdreven en ben te diep gegaan op dat moment. Leergeld, die fout zal ik niet meer maken.

Want in 2014 wil ik het opnieuw proberen. Als ik het fysieke niveau van september 2013 opnieuw kan halen én stabiliseren, haal ik de inline-skates van onder het stof. Deze keer zal ik beredeneerder te werk gaan: enkel een heen-rit (Mijne Ridder moet me aan het eindpunt maar komen ophalen, hihi!), op het gemak en met de wind mee. Ik heb fysiek nog een lange weg te gaan, maar is het vreemd dat ik er nu al naar uit kijk…?

En verder…?

Tja, wie weet wat kruist er in 2014 nog mijn pad... Ik sta er in elk geval voor open!

Loopschoenen in, zwempak uit de kast

Woensdagvoormiddag werk ik van thuis uit. Mijn mailbox puilt ’s ochtends al uit van de mails, maar ik kan ’s middags toch afsluiten met een tevreden gevoel.

Ik heb besloten het lopen voorlopig op een laag pitje te zetten en heb met spijt in het hart mijn loopschoenen opnieuw in de kast gezet. Niet te ver welteverstaan! Ik ga me even richten op het zwemmen en zien hoe Het Lijf daarop reageert. Intussen is het alweer veel te lang geleden dat ik in het water lag. Werk, afspraken, schoolgaande kinderen met examens, taxi spelen voor de dochters en openingsuren van zwembaden zijn niet altijd compatibel helaas. Maar in het kader van de “revalidatie” en het wegjagen van Epstein-Barr, ga ik toch harder wringen om een zwembeurt in te lassen in het jachtige leven van een gezin-van-vier. Jammer genoeg zal vandaag nog niet zo’n dag zijn.

Intussen zie ik natuurlijk wel mijn engagement naar Wisken en haar “Be-a-hero-for-one-day”-project smelten als sneeuw voor de zon. Maar ik zal er staan op 15 februari 2013, al is het met de elektrische fiets. Of misschien heb ik toch nog wel een leuk alternatief in petto…

Slapertje slaap...

Maandagochtend start pijnlijk vroeg en ik blijf veel te lang liggen. Toch geraakt iedereen op tijd op bus, fiets en trein, hoera!

Ook op het werk begin ik de opkomst van Epstein te voelen. Voorlopig weiger ik eraan toe te geven. Het lopen mag de reisgezel me dan wel even afpakken, ik wil niet terug zoals een bejaarde over de verdieping sloffen. Op de tanden bijten en hup.

’s Avonds is na het koken mijn pijp uit. Weer geen looptoertje. Met een blik op mijn loopbroek die aan de kapstok hangt in de slaapkamer, sluit ik mijn ogen alweer vóór tien uur en val in een diepe slaap.

Week 1, training 2.

Na de hoge hartslag van zaterdag en het knipperlicht van zondag, wist ik het even allemaal niet meer. De geplande training van maandag heb ik laten aan mij voorbijgaan. Eerst me wat geïnformeerd. Met lopers gesproken, wat gegoogled en uiteindelijk het verstandigste… de dokter gebeld! De dokter stelde me gerust, die hartslag is zo hoog omdat het zo lang geleden is dat ik nog gesport heb. Bovendien zal die vanzelf zakken na een week of twee, drie. Ik mag gerust verder lopen zolang ik me niet forceer. Ik had haar kunnen zoenen! 

Dus, vandaag, woensdag, training 2. Intussen ben ik op de start-to-run-site http://sport.be.msn.com/starttorun/2009/nl/training/schema05/ een loopschema 5 km op 7 weken tegengekomen. Het sluit beter aan bij mijn huidige mogelijkheden en ik besluit dit programma te volgen.

Nadat ik Onze Jongste heb afgezet aan de volleybaltraining, rijd ik door naar ’t Sportkot. Die Finse piste is me zaterdag goed bevallen. Het sneeuwt, stel ik tot mijn grote genoegen vast. Klinkt raar uit de mond van een gediplomeerde koukleum, maar ik loop graag in de winter. Een paar laagjes over elkaar, handschoenen, muziek in de oren, timer bij de hand en daar ga ik! Het lopen voelt opnieuw heerlijk aan. Het sneeuwt zachtjes en de piste ligt er iets drassiger bij dan de vorige keer. Ik word twee keer gedubbeld door een man met een stevig looptempo en door zijn vaart hangen de modderspatten tot boven op zijn loopbroek! Ook een vrouw in een regenpak zal me twee keer dubbelen. De eerste drie minuten vliegen voorbij, twee minuten wandelen en opnieuw drie minuten lopen. De hartslagmeter registreert, maar ik volg mijn hartslag niet zo gespannen op als de eerste keer en kies ervoor om thuis pas te kijken. Ik let vooral op hoe ik me voel en ik voel me goed. Er loopt veel volk op de piste, ondanks de sneeuw. Of juist dankzij de sneeuw. Want ík geniet, betrap mezelf regelmatig op een glimlach. Er blijven zelfs sneeuwvlokjes in mijn wimpers hangen!  Na de volgende twee minuten wandelen volgt de eerste keer vier minuten lopen. Ook dat gaat vlot en het schema geeft me nu drie minuten wandelen. Als ik daarna opnieuw start voor vier minuten lopen, is het de eerste keer dat ik wat weerstand voel. Na enkele honderden meters  is het weer voorbij en loop ik weer vanzelf. Intussen word ik opgeschrikt door een grote groep kraaien in de bomen. Ze zitten er al vanaf mijn eerste rondje, maar nu maken ze zoveel lawaai dat ik het zelfs door de muziek hoor. Als ik mijn koptelefoon afzet, hoor ik een naderende helikopter. Een mannenstem galmt door het voetbalstadion waar ik langsloop en kondigt de komst van.. de Sint aan! En inderdaad, de helikopter mindert vaart en landt in het stadion. Als ik aan mijn laatste drie minutenloopje zit, komt de helikopter weer overgevlogen. Zonder zijn kostbare vracht, vermoed ik.

Ik wandel uit en stretch een beetje. Het sneeuwt nog steeds. Volgens mij is die sneeuw een aanmoedigingsgeschenkje van Moeder Natuur! In ieder geval: als ik thuis kom is het gestopt met sneeuwen. En stel ik vast dat ook op mijn broek modderspatten zitten. Tot net boven mijn enkels weliswaar. Maar op een of andere vreemde manier, maken die modderspatten mij toch een beetje trots.

De cijfertjes:

Gemiddelde hartslag van 153 bpm

Hoogste hartslag 190 bpm

3,4 km op 30 minuten

3L-2W-3L-2W-4L-3W-4L-3W-3L-2W

De eerste pasjes.

Vanmorgen wakker geworden met het gevoel dat een kind heeft op de ochtend van sinterklaas. Het is zo ver, vanmiddag ga ik voor het eerst in bijna een jaar mijn loopschoenen aantrekken. Spannend! Zelfs de zeurende migraine kan de pret niet bederven.

Om twee uur gesp ik de hartslagmeter om, duffel me warm in, gris de i-pod en de timer mee, knoop mijn loopschoenen en rijd naar het Sportkot in Leuven voor de Finse piste. Een zachte ondergrond om mijn ongetrainde lichaam opnieuw te laten wennen aan de beweging en de schokken. Ik besluit gewoon te beginnen lopen zoals vroeger en te zien wat het geeft, hoe Het Lijf reageert. Faith no More in de oren en go! Bij de eerste passen op de Finse piste glijdt er een glimlach over mijn gezicht. Wat loopt die boomschors heerlijk! Het lopen voelt net hetzelfde aan als tevoren, zelfde kadans, zelfde snelheid, zelfde gevoel. Zo kan ik nog een tijdje verder! Ik geniet van de frisse bries, van de geur van de boomschors, van de buitenlucht. Uit nieuwsgierigheid gooi ik even een blik op de hartslagmeter. Ik loop nu iets meer dan 2 minuten, maar –huh-… hartslag 176?! Wisken had me op het hart gedrukt te lopen met een hartslag tussen de 145 en 150, zeker gezien het Epstein-Barr-verhaal. “Opbouwen en niet uitputten”, zei ze. Ik besluit het verstand te laten spreken boven het gevoel en even te wandelen na drie minuten lopen. Na een minuut wandelen is mijn hartslag gezakt naar 130 en ik begin terug te lopen. Maar binnen de minuut ga ik terug naar 160 en meer. Hoe kan dat nu? Ik ben niet eens buiten adem? Ik loop wat trager, maar echt zakken doet de hartslag niet. Na opnieuw drie minuten lopen, besluit ik nu twee minuten te wandelen. Na het wandelen is mijn hartslag gezakt tot 113 en ik begin langzaam opnieuw te lopen. Alweer schieten de bpm (beats pro minute) in een mum van tijd naar boven de 160. Nochtans voelt het lopen soepel aan en ik heb niet het gevoel dat ik me forceer. Ik blijf drie minuten lopen afwisselen met 2 minuten wandelen. Ondanks het intussen schildpaddentempo blijft de hartslag bij het lopen telkens boven de 160, maar kan ik die wel laten zakken tot onder de 120 bij het wandelgedeelte. 

Aan deze snelheid heb ik natuurlijk wel volop de kans om de omgeving in me op te nemen. De Finse piste slingert zich een baan tussen en rond de sportvelden van het Sportkot. De baan is een kilometer lang en onderweg vind je bordjes met de tussenafstanden. Ondanks de frisse temperatuur kom ik spelers op de voetbalterreinen en tennisvelden tegen. Ik kruis een oude man in een elektrische rolstoel die vrolijk naar me zwaait en wordt voorbijgestoken door verschillende jonge lopers die me als een pijl uit een boog voorbijschieten. Na vijf keer drie minuten lopen, besluit ik dat het voldoende is geweest en ik wandel uit. Mijn rechterheup liet zich even voelen en tenslotte heb ik voor mijn eerste keer toch drie kilometer afgelegd.  15 minuten lopen, 15 minuten wandelen.

Vanaf maandag ga ik starten met het schema van Mieke Boeckx. http://sport.be.msn.com/starttorun/2009/nl/training/schema05/

Dit 10-weken schema heb ik voor de eerste keer met succes gevolgd in het voorjaar van 2004. Toen heb ik mijn zwangerschapsverlof afgesloten door op die allerlaatste dag de kers op de taart te zetten van de 10 weken start-to-run: de 5 km van Oostende op 18 juli 2004. Nu hoop ik nog steeds binnen tien weken de kers op de taart te zetten op 15 februari 2013!

Maar eerst nog over deze eerste pasjes. De hartslagmeter bezorgde me wel wat stress, maar voor de rest heb ik toch vooral genoten vandaag. Vroeger vaak gesakkerd en gevloekt bij het lopen, maar nu vind ik het echt fijn. Ik ben nooit sportief geweest en als je me zelfs vijf jaar geleden zou gezegd hebben dat ik het lopen ooit zou missen, dat ik zelfs met de glimlach zou gaan lopen door de winterkou, zou ik je nooit geloofd hebben. Maar kijk, zeg nooit nooit!

De cijfertjes:

Gemiddelde hartslag van 145 bpm

Hoogste hartslag 182 bpm

3 km op 30 minuten
3L-1W-3L-2W-3L-2W-3L-2W-3L-8W