Het Hallerbos

Leuke wandelingen die korter zijn dan vijf kilometer, verfrissende fietstochten die korter zijn dan twintig kilometer, ze zijn niet dik gezaaid. Af en toe test ik er eentje uit en hieronder lees je mijn eerlijke mening. 

Ook dit voorjaar kan je geen magazine openslaan of je komt een artikel tegen over het Hallerbos. Tussen de bloeiende hyacinten gaan wandelen stond al geruime tijd hoog op mijn verlanglijstje.

In een vrouwenblad las ik over de Hyacintenwandeling. Maar die is zeven kilometer lang en voor mensen met een klein energie-emmertje niet haalbaar. Een bezoekje aan de website van het Hallerbos leert me dat er ook andere wandelingen voorzien zijn in het bos. Zelf heb ik veel interesse in de kortste wandeling, de Achtdrevenwandeling. 

Naast de lengte van de wandeling is een ander aandachtspunt de afstand tussen de parking en het startpunt van de wandeling. Het zou de eerste keer niet zijn dat de afstand van de wagen naar het doel al teveel energie opslorpt. Mijn vrees blijkt in het Hallerbos ongegrond. Op de wandelfolder is te zien dat parking 8 pal aan de start van de Achtdrevenwandeling ligt en dat blijkt in praktijk gelukkig ook zo te zijn! Je vindt hier de wegbeschrijving. Wie een gps gebruikt, kan “Vlasmarktdreef, Halle” intoetsen.

De Achtdrevenwandeling is in de wandelfolder aangeduid met witte bolletjes. Ik had het kaartje vooraf afgedrukt, maar ter plaatse kan je gewoon de wit-met-zwarte-gekleurde houten paaltjes volgen en is het plannetje niet echt nodig. 

Wij starten de wandeling in de Platanendreef. Bij de start zie je al de eerste blauw-paarse vlekken tussen de loofbomen. Wat verder kom je aan de linkerkant een naaldbos tegen, waar we uiteraard geen hyacint aantreffen. Wanneer we rechts de Rode Amerikaanse Eikendreef indraaien, staan we middenin de hyacinten. Het is een echte paars-blauwe bloemenzee , overweldigend! Je komt ogen te kort, overal wil je stoppen om foto’s te nemen. Even verder steken we de Vlasmarktdreef over, waar we Parking 5 tegenkomen. Er is op dat punt ook een picknickplek. Goed om te weten! Waar de Rode Amerikaanse Eikendreef en de Eikendreef elkaar kruisen, gaan we opnieuw naar rechts. Ook in de Eikendreef zijn we omringd door de hyacinten en door de windrichting ruiken we ze, mmmm... Als we de Eikendreef uitlopen, draaien we opnieuw naar rechts, de Lorkendreef in. Aan onze rechterzijde opnieuw een bloemenzee, links (nog?) niet. Aan het einde van de Lorkendreef komen we uit aan het startpunt van de wandeling.

Ik heb echt genóten van de wandeling. Geen klim- en afdaalwerk, comfortabele wandelpaden, banken hier en daar en spectaculaire beelden. Een aanrader. 

Gegevens:

Website: www.hallerbos.be

Wandelpad: Achtdrevenwandeling

Markering: zwart-wit-gekleurde houten paaltjes

Lengte: 1,8 kilometer

Niveauverschil: beperkt (6 meter hoogteverschil volgens de Runtastic-app, onder voorbehoud)

Ondergrond: verhard, maar geen beton

Geschikt voor rolstoelgebruikers: ja

Datum van mijn bezoek: 18 april 2015

Of de wandeling echt 1,8 kilometer is, kan ik niet vertellen. De Runtastic-app had wat moeite met gps-ontvangst tussen de bomen.

Ik heb er zelf nauwelijks hinder van ondervonden, maar de Rode Amerikaanse Eikendreef is het enige stuk van de wandeling waarin ik merkte dat het licht helde.

De Achtdrevenwandeling loopt in een rechthoek. Op de dag dat wij er waren, stonden de hyacinten vooral in bloei aan de binnenzijde van die rechthoek. Afhankelijk van de windrichting ruik je soms erg sterk de hyacintengeur en op andere momenten niet.

Tijdens de wandeling kom je zitbanken tegen. De wandelpaden zijn breed, je kan gemakkelijk met meerdere mensen naast elkaar lopen.

Alle foto’s zijn door mezelf genomen met een smartphone. Ze zijn onbewerkt.

2014. Een bewogen jaar met... weinig beweging!

"2014 wordt mijn jaar", gilde ik eind 2013. 

Ik had de perfecte agenda, ik was helemaal voorbereid. Het liep alleen niet helemaal zoals ik het gepland had…

Het Lijf

"Ermee leren leven, mevrouw" 

"Stop met zoeken naar een oplossing, mevrouw, want die is er niet" 

"We weten wat u heeft, maar de wetenschap kan u op dit moment niet helpen" 

Zes maanden galmen de woorden van de prof uit het Instituut voor Tropische Geneeskunde dagelijks door mijn hoofd. Ik heb mijn best gedaan en heb heel hard geprobeerd om zijn raad op te volgen. Ik zocht niet meer naar oplossingen, was totaal gestopt met Het Dieet.  Zes maanden lang probeer ik dagelijks mezelf in te prenten dat mijn leven zoals het nu is permanent is en dat ik dat moet aanvaarden. De blogs van Lisanne en Annelies zijn hierbij een grote steun. Beide dames zijn al jaren ziek (veel erger dan ik!) en proberen er elke dag -ondanks hun beperkingen- het beste van te maken. (ironisch genoeg kregen beide dames in de loop van 2014 te horen dat ze de ziekte van Lyme hebben en momenteel vechten ze beiden hun keiharde strijd tegen die smerige ziekte).

En toch...

Begin april hoor ik toevallig een wielrenster op tv een vaag verhaal vertellen over haar genezing en ik spits onmiddellijk mijn oren. Iets in dat verhaal spreekt me aan. Een kort zoektocht op het internet leidt me naar een arts aan de andere kant van het land. Zou ik...? Natuurlijk! De dag nadien al bel ik de praktijk van Dokter D. en ik krijg een afspraak begin juli, drie maanden later. De ban op "het stoppen met zoeken" is geheven en de weken die volgen lees ik verschillende boeken over vermoeidheid en de mogelijke oorzaken daarvan.  Fysiek verandert er geen snars, maar de goesting keert terug.

Begin juli is het eindelijk zo ver. De dag vóór de afspraak google ik de wielrenster en stel tevreden vast dat ze opnieuw koerst. Het leven van een topsportster hoeft niet voor mij, maar mijn gewone leventje zie ik wel zitten!

Er volgt een gesprek, een onderzoek en een batterij testen. Begin augustus bespreekt Dokter D. de resultaten van alle testen en zijn behandelplan met ons. Het komt erop neer dat ik lijd aan post-virale vermoeidheid (bevestiging van ITG). Het Epstein-Barr-virus is nog steeds actief. Maar er zijn ook een aantal andere stoorzenders. Die stoorzenders zorgen ervoor dat Het Lijf het Epstein-Barr-virus niet kan overwinnen. Tegen EBV bestaan geen medicijnen, je lichaam moet dat zelf overwinnen. En dat wil Dokter D. doen door mijn afweersysteem op te krikken. Het afweersysteem opkrikken wil hij doen door de andere stoorzenders aan te pakken. Die stoorzenders nemen namelijk energie weg die mijn lichaam nodig heeft om het Epstein-Barr-virus op te ruimen (volg je nog?). Het behandelplan omvat injecties, het weglaten van o.a. kleurstoffen, bewaarmiddelen, smaakversterkers uit mijn voeding, extra voedingssupplementen en tien infusen. Ook beperk ik best de inname van suiker. (na enkele weken leer ik dat suiker een voedingsbodem is voor virussen en sindsdien was het iets gemakkelijker om de suiker te laten staan. Ik wil Epstein niet extra voeden!!) Na 90 dagen zou ik echt al veel beter moeten zijn. Negentig dagen, hmmm, ik begin te rekenen, da's half november... Misschien zou ik dan eindelijk terug aan het werk kunnen...? Mijne Ridder en ik zien het helemaal zitten en de komende weken en maanden doorkruisen we wekelijks (of vaker, soms dagelijks) het land, thuis volg ik het behandelplan tot op de letter, niets wordt aan het toeval overgelaten. 

En toch.

Toch blijft beterschap uit. Ik hoor hoopgevende verhalen in de wachtzaal bij andere patiënten van Dokter D., maar mijn verbetering laat op zich wachten. Half oktober opnieuw een reeks testen, half november de bespreking. Op papier is er duidelijk verbetering, aldus Dokter D, dat ik nog geen verbetering voel, komt nog voor bij patiënten. Met een aangepast behandelplan keren we terug naar huis. Het IS half november. De negentig dagen zijn om. Ik ben intussen ook een vol jaar thuis in ziekteverlof. Het Lijf is geen haar veranderd tegenover de start van de behandeling. Alhoewel... dat is niet helemaal waar... Ik ben quasi migraineloos, heb een superzachte, gave huid en heb het lichaamsgewicht van vóór mijn zwangerschappen... Leuk, maar niet hetgeen waarop we zaten te wachten. Hier en daar duiken bij mij wat twijfels op.

De ommekeer komt er begin december. Een collega gaat met pensioen en ik ga naar het werk om mee afscheid te nemen. Het wordt een bezoek van enkele uren waar ik zwaar moet van recupereren, fysiek èn mentaal. Ik schrik enorm van de inspanningen die het me kost om de trein te nemen, om door de lange gangen van het gebouw te lopen, om van het ene verdiep naar het andere te gaan, om ergens te staan wachten. Ik word keihard geconfronteerd met mijn beperkingen en besef dat ik eigenlijk geen vooruitgang heb geboekt. Qua onderzoeken en behandeling hebben we sinds juli al het equivalent van een mooie vliegreis-voor-vier in Het Lijf geïnvesteerd en Ik.Sta.Nergens. Door die paar uur op het werk te zijn, besef ik ook opnieuw wat ik mis. Ik mis het werk verdomme. Maanden bezig geweest om mezelf te vertellen "dat het nog zo slecht niet is thuis". Ik heb gelogen, keihard gelogen tegen mezelf. Van thuiszitten word ik niet gelukkig en aan het werk gaan lijkt nu verder weg dan ooit... Als ik na een paar dagen rusten al wat langer in een verticale positie kan verblijven en drie zinnen achter elkaar kan zeggen zonder in tranen uit te barsten, bel ik Dokter D. Zijn antwoorden op mijn vragen verrassen me. En niet in positieve zin. Ik heb het gevoel dat hij me maar wat wil sussen... Intussen doorkruis ik nog steeds trouw elke week het land voor een infuus, met mijn papa als chauffeur intussen. Ook thuis volg ik nog steeds het behandelplan tot de laatste komma. Toch is er twijfel in geslopen en half december breng ik een bezoekje aan de huisarts. Dokter D. beschouwde een knobbel op mijn rib als een gevolg van reuma en gaf er een aantal injecties in. De hypochonder in mij wou toch graag een second opinion voor die knobbel aangezien kanker nogal lelijk heeft huisgehouden in de familiestamboom. De huisarts beslist om wat fotootjes te laten nemen van de knobbel (geen kanker (oef!), geen reuma (ook oef!)) en samen overlopen we de resultaten van de testen die Dokter D. deed. De resultaten die ík meebracht, want ondanks mijn uitdrukkelijke vraag aan Dokter D. om mijn huisarts op de hoogte te houden, ontving deze laatste tot op heden alleen een kort berichtje met de bevestiging dat ik in behandeling was. Bon, de testresultaten dus. De huisarts deelt het enthousiasme over "de verbetering op papier" waarover Dokter D. het half november had, niet. We overlopen samen een aantal waarden en de twijfel die ik zelf al voelde, zie ik ook bij haar. Ik weet het niet meer. Enerzijds wil ik niet te vroeg opgeven, anderzijds wil ik ook geen tijd, geld en energie investeren in een behandeling die nergens toe leidt. Er volgen enkele piekerdagen.

De woensdag na het bezoek aan de huisarts doorkruisen mijn papa en ik opnieuw het land naar Dokter D. Het geplande infuus, het twintigste (en dus het dubbele van de tien die waren vooropgesteld) zal ik nooit krijgen. Ik uit opnieuw een aantal vragen en twijfels en krijg een behoorlijk van de pot gerukt antwoord. Ik breek. De teleurstelling is groot. Zoveel hoop, zoveel verwachtingen en nu word ik met een kluitje in het riet gestuurd. Een hoop kolkende emoties, maar tussen het sluiten van de deur van de dokterspraktijk en het openen van het portier van papa's auto staat mijn besluit eigenlijk al vast: ik stop.

Het Hoofd

Een van de beste dingen die me in 2014 overkwam, was De Bijzondere Ontmoeting. Ik leerde een dame kennen die al meer dan tien jaar mijn strijd strijdt, die ook ondanks alles wil gaan werken, die ook het sporten mist. En ze heeft een geweldig gevoel voor humor. Samen lachen we wat af met onze “galgenhumor”. Zaken vergeten en woorden verkeerd uitspreken als de vermoeidheid toeslaat bijvoorbeeld (iemand die het Allerheiligenziekenhuis weet liggen, misschien?). Ik kreeg en krijg van haar tips om ons leven zoals we het eigenlijk niet willen toch aangenamer te maken. We ontmoetten elkaar nog maar twee keer "in 't echt", maar er is een permanente sms-verbinding tussen ons. J., ik ben zo blij dat gij in mijn team zit!

Fysiek is er in 2014 niets veranderd, mentaal gelukkig wel. Ik heb nog rotdagen (gelukkig meer fysieke rotdagen dan mentale rotdagen), ik mis het werk, ik mis het sporten en ik mis een sociaal leven, maar ben er minder gefrustreerd over. De vechtlust is er nog, de boosheid is minder. Een absoluut positieve evolutie.

Beweging.

Beweging. De ontstaansreden van deze blog. 2014 zal niet meteen te boek staan als het meest actieve jaar, maar het is wel het jaar waarin ik me aangepast heb, denk ik. Ik geniet (eindelijk?) van het elektrisch fietsen en vind het niet meer minderwaardig. Wandelen is wandelen geworden en niet meer wandelen-omdat-lopen-niet-kan. Ik ging nauwelijks zwemmen in 2014, maar als ik in het water lag, zwom ik wel bewuster mijn vier lengtes. Ik probeerde Tai-Chi, helaas bleek een vol uur rechtstaan en bewegen geen haalbare kaart. Op een goeie dag ging ik ook eens mee ijsschaatsen met man en kinderen, die enkele rondjes op het ijs waren heerlijk! En, oh ja, ik heb ook nog geroeid dit jaar. Maar dat verhaal hebben jullie nog tegoed!

Blog.

De blog, tja… Ik heb ermee in de knoei gezeten. Ik  had zo weinig positiefs te vertellen en een hoopvol verhaal wou ik geven! Bovendien liet Het Lijf mij ook niet altijd toe om lang rechtop te zitten om aan de blog te schrijven. In juli postte ik nog een verslagje van begin april en toen viel ik stil. Dat stilvallen ging niet onopgemerkt, ik had blijkbaar trouwe lezers :-). Langzaamaan groeide in mijn hoofd het idee om de blog anders aan te pakken. Telkens een overzicht per maand, met foto’s en enkele puntjes die ik er uit licht. Leuker om te lezen, denk ik, en in ieder geval leuker om te schrijven! De volgende maanden zal ik nog wat verhalen van 2014 posten. Beter laat dan nooit, toch?

En nu?

Nu word het tijd om mijn eigen koers te varen. Voorlopig (!) geen behandelingen, maar ik pik wel wat mee van alles wat ik de voorbije drie jaar geprobeerd heb. Ja, drie jaar alweer, in de week tussen kerst en nieuwjaar 2011 werd ik ziek. Wat een doodgewone verkoudheid leek, was een virale infectie die een aantal processen in Het Lijf op gang bracht waar ik nu nog steeds hinder van ondervind. Dat is iets wat leerde ik van de prof van ITG. Dat mijn eigen lichaam het Epstein-Barr-virus moet overwinnen en dat ik daarvoor mijn afweersysteem moet opkrikken, dat leerde ik van Dokter D. We verschillen gedeeltelijk van mening over de manier waarop, maar dat gezonde, zuivere (geen E-nummers) voeding daar een belangrijk wapen bij is, staat ook voor mij buiten kijf. Hoe moeilijk het ook voor mij is, suiker blijft de vijand. Ik leerde het voor het eerst bij Christine Tobback en heb aan den lijve ondervonden wat het weglaten van suiker voor me kan doen. De meest zichtbare oorzaak-gevolg-actie is dat het weglaten van suiker automatisch wordt gevolgd door het wegvallen van migraine-aanvallen. Naast voeding, is ook beweging belangrijk. Het schema dat ik kreeg van de revalidatie-arts zal mijn leidraad zijn. In 2014 volgde het bewegen de golfbeweging van Het Lijf. In 2015 wil ik, ongeacht de golfbeweging van Het Lijf, van bewegen een constante maken. Naast de pijlers Voeding en Beweging is er een derde pijler die belangrijk blijft in mijn eigen koers: Rust. Ook slapen overdag, waar ik lang een ethisch probleem mee had (slapen als andere mensen werken, het idee!). Zo lang ik 's nachts kan slapen ondanks dat ik overdag slaap, heeft Het Lijf dat nodig, dat leerde ik dan weer van de huisarts. Van het ogenblik dat ik ’s nachts wakker lig, heb ik de dutjes niet meer nodig. Tot op heden zijn de dutjes helaas nog noodzakelijk… Wat de huisarts me ook al drie jaar lang op het hart drukt, is dat ik eerst mijn energie moet steken in mijn herstel, daarna in mijn huishouden en pas als er nadien nog energie overschiet, mag ik gaan werken. (Ik ben zelf nogal geneigd om de volgorde om te draaien: eerst werk, dan huishouden en als er nog iets overschiet, mijn herstel.) 

Voor 2015 heb ik maar één wens, één plan, één voornemen. Beter worden.

Toffe vriend(inn)en, goed voor de moraal!

Een tijdje terug boekte ik een naaicursus voor Onze Jongste en vandaag is het zo ver. Niet echt bij de deur, maar wie had nu kunnen denken dat Het Lijf intussen niet opnieuw in topconditie zou zijn? Deze eerste maandag van de paasvakantie loopt de wekker tijdig af en vertrekken we met z’n tweetjes, met naaimachine en al. We komen terecht in een heel schattig stoffenwinkeltje met toffe spulletjes en een workshopruimte. Ik wou bijna dat ik in haar plaats was! Eens ik na de toch wel lange rit thuis ben (ik stop even bij Brouwerij Hoegaarden voor een foto), hang ik een wasje op, eet een beetje, bel om een massage te reserveren vanavond en kruip opnieuw bed in. Eerst lees ik wat, maar al gauw val ik in slaap. Drie uur later schrik ik wakker! Ik voel me wel veel frisser dan vanochtend en pak wat spullen bij elkaar voor strakjes. Ik heb na het werk afgesproken met een vriendin om naar de wellness te gaan. Na hààr werk, niet het mijne, helaas... Ik ga Onze Jongste terug halen (ze maakte een prachtig tasje!), heb vlot verkeer en ben mooi op tijd aan de wellness. Even bijpraten met mijn vriendin (op een ligbed! In de zon!) en dan is het al tijd voor de massage die ik vanochtend gereserveerd heb. Het Lijf wordt gekneed en gerokken, zalig! Wegens de anderstaligheid van de masseur (Russisch?) beperken onze conversaties zich tot "Alleis koet?" "Jaja.", maar blijkbaar heeft hij geen woorden nodig om feilloos de restanten van het auto-ongeval in oktober te vinden. Er zijn momenten bij dat ik denk dat hij me gaat doodknijpen, maar na de massage voelen nek en schouders voor het eerst in maanden soepel aan. Heer-lijk. Bij het weerzien met mijn vriendin gaan we eerst iets eten en stoppen niet met praten. Wat heb ik haar en het bijpraten gemist, zeg! Het was dan ook al maanden geleden dat we elkaar gezien hadden... Uiteindelijk moeten we ons na het eten nog bijna haasten om tijdig bij de opgietsessie te geraken! Ik hou de wijze woorden van De Bijzondere Ontmoeting over temperatuurschommelingen in gedachten en kies ervoor deze sauna aan me te laten voorbij gaan. Wel zal ik de scrubsessie in de stoomcabine volgen, maar ik opteer nadien te douchen met lauwwarm water. Ook het bubbelbad heeft water van lichaamstemperatuur. Ik geniet van de avond en kan nadien nog probleemloos met de auto naar huis rijden. De combinatie van slapen op voorhand en rekening houden met temperatuurschommelingen heeft gewerkt. Bedankt J. voor de tips! En een dikke dankjewel voor vriendin A. die het initiatief nam voor deze wellnessavond, het was top, echt wat ik nodig had...

Dinsdagochtend slaap ik lang uit maar word wakker met een toeter van een migraineaanval. Omdat nek en schouders opvallend veel losser en beweeglijker zijn, wijt ik de pijn aan de massage van gisteren. Een pijnstiller later verdwijnt de migraine als sneeuw voor de zon. De voorraad pudding is verslonden en ondanks het feit dat mijn huisgenootjes hun eetlust hervonden hebben, besluit ik opnieuw een voorraadje te maken. Dat duurt uiteraard langer dan een kwartiertje en Het Lijf protesteert. Rusten maar! Na het middageten douche ik en dan met z'n viertjes op pad. Eerst langs bij schoonpa, nadien een groottante bezoeken. Ik ben doodop. Op weg naar huis vraag ik me hardop in de auto af wat we nu weer gaan eten. Het compromis is minestronesoep. Met spekjes en wat brood erbij. Simpel en vooral snel klaar. Waarom moeilijk als het makkelijk kan?

Akkoord, dinsdag was geen topdag, maar als ik woensdag wakker word, krab ik toch even in mijn haar. Voorzichtig dan nog, want mijn armen (en de rest van Het Lijf) wegen loodzwaar. Even mijn agenda raadplegen, ik moet vandaag niet buiten. De kinderen hebben eigenlijk zomerschoenen nodig, maar dat zal moeten wachten.

In de voormiddag werk ik de blog bij, maar daar ben ik nadien zo moe van dat ik opnieuw plat ga liggen. Hoe is het toch mogelijk... In de namiddag ga ik een brief posten en brei er een lus aan vast zodat ik toch tien minuten heb gewandeld. Nadien wacht het zonnebed. Ik lees wat maar schrik wakker als Onze Jongste mij iets komt vragen. Ben ik weer in slaap gevallen, zeg!

De rest van de namiddag/avond verloopt rustig en ik kruip tijdig mijn bedje in.

Tien april is kapperdag! En jaja, net als de vorige keer in goed gezelschap. 's Ochtends geraak ik moeizaam uit bed en de rest van de dag hou ik me koest. Ik kan geen betere kapper dan mijn huidige vinden maar... ik moet er wel een klein half uur voor autorijden. Ik heb het ervoor over, absoluut, maar het betekent wel dat ik me er op dagen zoals vandaag moet naar gedragen. En dat doe ik.

Ik geniet van mijn kappersbeurt en de bijpraatsessie met vriendin N., maar meer ingetogen dan vorige keer. Ik voel het verschil in energie enorm! Gelukkig geraak ik veilig en wel weer met de auto bij mijn ouders en mijn mentale batterij is bijgetankt. Mijn moeder heeft heerlijk gekookt en we mogen met ons viertjes ons voetjes bij onder tafel schuiven. Asperges, mmmmm...

Ik heb gewacht op betere tijden en heb het ook wel uitgesteld omdat ik er tegen op zie, maar deze vrijdag kan ik er niet meer aan ontsnappen: de zoektocht naar schoenen voor de kinderen... Ik probeer alle energievreters uit te schakelen: uitslapen, douchen met water op lichaamstemperatuur, platte schoenen aan, alles relax. De eerste schoenwinkel is gelukkig direct de juiste; het duurt lang, héél lang, maar uiteindelijk vinden ze allebei schoenen die passen (niet evident) en schoenen die ze mooi vinden (ook niet evident, want ze vallen beiden in de damesmaten). Oef!

Nadien de biowinkel en daarna de supermarkt. Ik ben ondanks de hulp van de meiden redelijk leeg als ik thuiskom, maar samen hebben we in een oogwenk de koffer leeggemaakt en de boodschappen weggezet. Terwijl ik me neervlei op mijn zeteltje, beslissen de meiden onderling en uit zichzelf dat het tijd is voor een grondige inspectie van de koelkast. Het een en ander verdwijnt in de GFT-bak en in de vaatwasser. Ik ben stomverbaasd èn trots omdat dit geruisloos en spontaan gebeurt. Eén voordeel aan (langdurig) in panne liggen als moeder? Je kweekt blijkbaar zelfstandige kinderen!

's Avonds kijken we samen nog wat tv en ik heb last van mijn benen. Ze doen pijn, wegen zwaar en voelen alsof ze opgezwollen zijn. Ik lig een tijdje met mijn benen recht omhoog maar ga uiteindelijk slapen. Ik ben zo moe dat ik onmiddellijk in slaap val.

Oh, wat heb ik lang geslapen op deze niet-taxi-zaterdag! Mijn benen wegen nog altijd zwaar, maar doen geen pijn meer. Ontbijt. Rust. Lunch. Rust. Douchen en aankleden en dan op pad. De collega die me vervangt op het werk , kreeg onlangs haar eerste kindje en vandaag geeft het ukkie haar eerste feestje. Normaal zou ik daar alleen naartoe gaan, maar anders is het nieuwe normaal, dus "moet" Mijne Ridder mee. Zeker gezien de afstand. We zijn bij de eersten ter plaatse, stralende mama, wolk van een baby. Wat later druppelen de eerste collega's binnen, maar dan is het voor mij al tijd om te gaan zitten aan een van de tafeltjes. Helaas staan die tafels wat verderop, ik had graag wat bijgekletst... Als we naar huis gaan, praat ik wel nog even met enkele collega's op mijn weg naar buiten. Dat staande praten weegt erg zwaar door en ik ben echt blij dat ik zelf niet moet rijden. In de auto naar huis zit ik met gemengde gevoelens; dankbaar omdat ik naar deze babyborrel ben kunnen gaan en dat m'n volledige gezin is meegeweest maar ook wat gefrustreerd omdat ik er niet meer heb kunnen uithalen. De dankbaarheid laten overheersen, dàt is mijn leerproces.

Thuis kijk ik de kampkoffer van Onze Jongste nog na. Net als de vorige keer bereidt ze dat prima voor, ik zit gewoon op de grond naast de koffer met alles rondom mij om het er in te stoppen. Goed gedaan, meid! ("Het is niet de eerste keer dat ik mijn koffer voor kamp pak", krijg ik dan als antwoord). High five!

Zondagochtend loopt de wekker af want we gaan naar de Legotentoonstelling. Al lang beloofd en het zijn de laatste dagen. Ook de peter van Onze Jongste gaat mee. We parkeren ons op de hoogste etage van Parking 58, zodat we de peter ook kunnen laten kennismaken met het fenomenale uitzicht over Brussel (een tip!!). Een paar minuutjes wandelen later staan we aan de ingang van de beurs en we zijn bij de eerste bezoekers. In alle rust kunnen we de legowerken bekijken. Gelukkig maar, want mijn batterijtje is al goed gevorderd. De tentoonstelling is niet zo groot én er staan stoelen. Naast de beurs bevindt zich de Cirio, een gekend Brussels café waarlangs elke gids je loodst, maar waar wij iets gaan drinken. Het is onbeleefd, maar ik leg mijn benen op de bank in een poging om wat te recupereren. Na wat rusten loopt er suiker en cafeïne door mijn aderen en wandelen we terug naar de auto. Maar niet zonder een ommetje langs Exki, een lunchadresje waar ik tijdens mijn werkdagen in Brussel al eens langsliep. Foursquare vertelt me bij mijn check-in dat het geleden was van april 2013 dat ik hier was. Ik moet toch even slikken...

Iedereen kiest zijn lunch en we trekken huiswaarts om het op te eten. En daar val ik na het eten midden in een conversatie in slaap... Mijne Ridder kust me wakker (net Sneeuwwitje, hihi) want het is alweer tijd om te vertrekken. Naar zee deze keer. Afscheid nemen van peter en op weg! Het powernapje heeft me deugd gedaan, want ik blijf de hele rit wakker. Nadat Onze Jongste op kamp ons bestaan compleet vergeten is en volop in de kennismakingsspelletjes zit, rijden Onze Oudste, Mijne Ridder en ik naar het strand. We hebben geluk, want we vinden vlakbij het zand een parkeerplaatsje. Het is heerlijk op het strand. Fris, door de wind, maar de blauwe lucht en de zon die op het water weerkaatst, maken alles goed. Het is eb en we wandelen tot aan de waterlijn. Het zeewater is stukken warmer dan anderhalve maand geleden! We zijn maar een goeie twintig minuten op het strand geweest als we opnieuw in de auto stappen om de files voor te zijn. Een ontspannen rit later zijn we thuis. Met z'n drieën.