De revalidatiearts.

Vandaag is het zo ver, de afspraak bij de revalidatiearts. Ik kijk er enorm naar uit en ben reuzebenieuwd! Ik hoop dat de arts me gaat kunnen helpen. En… ik hoop dat ik terug ga mogen sporten… Voorlopig ligt alles stil, ik doe niets van sport. Het sporten op zich ging wel, maar ik sleepte die inspanning dagen mee. En dat had een serieuze impact op mijn dagelijks leven.

Mijn laatste “sport-feit” is een kilometer zwemmen beginfebruari. En dat ging. Het einde was wat op de tanden bijten, maar het ging. Maar toen ik aansluitend op weg naar huis naar de Colruyt ging, moest Onze Oudste alle boodschappen nemen en dragen, ik had die kracht niet meer. Ik ben met moeite thuis geraakt met de auto en vond en vind dat eigenlijk onverantwoord.

Sinds begin maart volg ik een speciaal dieet. Het heeft zijn effect niet gemist, want begin april was ik echt veel beter. Ik heb de eerste dagen IJsland dan ook intens kunnen beleven, ik heb alle wandelingen en excursies kunnen meemaken. Maar in IJsland heb ik het dieet niet kunnen volhouden (we logeerden bij locals), waarschijnlijk te veel inspanningen gedaan en ik kreeg opnieuw een krak waar ik tot op vandaag nog altijd niet van hersteld ben. Ondanks dat ik bij terugkomst onmiddellijk terug aan het dieet ben begonnen, ga ik eerder àchteruit dan vooruit. De kilo’s smelten weg, maar de energie komt niet in dezelfde mate terug. Dus heeft de huisarts me gevraagd om te sporten. Ik wil niets liever, maar ben bang en heb gezegd dat ik dat alleen onder begeleiding wil doen. Vandaar de revalidatiearts. Het best mogelijke scenario voor mij is dat die man me zegt dat ik móet sporten om te verbeteren en mij een trainingsschema meegeeft. Mijn sportkleren en hartslagmeter liggen in ieder geval al klaar en ik heb afgeteld naar deze dag.

Met Mijne Ridder heb ik afgesproken dat ik bij de inspanningsproef voluit ga. Voor ik van de fiets val, stop ik niet met trappen, ha! Het voelt goed om nog eens sportkledij en sportschoenen aan te trekken. Als ik me klaar maak, gord ik de hartslagmeter al om. Oef, hij werkt nog. Mijn hartslag is tussen de 100 en 110 slagen per minuut als ik me aan het klaarmaken ben. Dat belooft!

De praktijk van de revalidatiearts is op de Leuvense ring en gelukkig kunnen we net voor de deur parkeren. Mijn hartslagmeter heb ik al om, verder heb ik nog een flesje water en een handdoek bij. Eventjes in de wachtzaal en dan is het al aan ons. Als ik bovenaan de trap van de eerste verdieping sta, toont de hartslagmeter 140 slagen per minuut. Mijn conditie is nihil, zou ik zo zeggen.

Na een gesprek en wat vragen, start ik aan de inspanningsproef. De bedoeling is dat ik fiets aan een bepaald tempo dat aangegeven wordt op een display. Na telkens drie minuten zal de arts de fiets 20 watt hoger zetten, bloed prikken om het melkzuur te meten en mijn hartslag noteren. De eerste drie minuten lijkt het of ik bergaf fiets, voel ik nauwelijks weerstand. Nadien vlakke ondergrond, nog wat later wordt het al wat heuvelachtig. Nog steeds ben ik vastberaden om tot het uiterste  te gaan en ik trap vlijtig verder. Het is mooi weer buiten, het raam staat open en ik kijk uit op een groen gedeelte van de Leuvense ring. Zo stilaan begin het praten wat moeilijk te worden en als de fiets opnieuw 20 watt hoger wordt gezet, krijg ik de pedalen niet meer rondgedraaid. Ik had nochtans het gevoel dat ik qua adem en hartslag nog verder kon, maar de benen weigeren dienst. Ik ben wat teleurgesteld, nu ken ik nog mijn maximale hartslag niet. De arts laat me nog wat uitfietsen om krampen te vermijden.

Eens terug aan zijn bureau, bespreekt de revalidatiearts de voorlopige resultaten. Hij zal dit ook nog verder bekijken en in een rapport gieten. Ik ben gestopt met fietsen met een hartslag van 188 slagen per minuut. Als je dit vertaalt naar lopen, is dat 198 slagen per minuut. Volgens de arts betekent dit dat ik “diep” kan gaan. Maar "diep gaan" is momenteel absoluut verboden. Wel adviseert hij me om terug te gaan sporten. Hoera! Het sporten is relatief, maar ik ben er wel heel blij mee. De eerste week gaat het om 20 minuten wandelen, 20 minuten fietsen en/of 500 meter zwemmen met een rustpauze na elke 2 lengtes. De bedoeling is dat ik drie keer per week beweeg. 5 minuten of 100 meter opbouwen per week. Lopen mag zéker nog niet (ik moet mijn eigen gewicht dan dragen, zegt hij, duh!), skeeleren eventueel later (hij gaat het proberen opnemen in mijn schema).  Volgens de inspanningsproef kan ik diep gaan maar is er sprake van “deconditionering”. De bedoeling is dat ik die conditie voorzichtig terug opbouw. Ik ga schema’s krijgen.   Mijn uitdaging zal zijn om mijn grens te herkennen en te respecteren (daar is het vorige keren misgelopen volgens hem). Niet van “op mijn tanden bijten en doorgaan”, zeker niet in het begin. Maar Mijne Ridder luistert mee en zal mij wel met argusogen in de gaten houden.

In ieder geval ben ik erg blij met het resultaat en kijk ik uit naar het verslag. En als we buiten stappen, doe ik een vreugdedansje op de stoep. Ik mag sporten. Yesss!!!

Week 1, training 2.

Na de hoge hartslag van zaterdag en het knipperlicht van zondag, wist ik het even allemaal niet meer. De geplande training van maandag heb ik laten aan mij voorbijgaan. Eerst me wat geïnformeerd. Met lopers gesproken, wat gegoogled en uiteindelijk het verstandigste… de dokter gebeld! De dokter stelde me gerust, die hartslag is zo hoog omdat het zo lang geleden is dat ik nog gesport heb. Bovendien zal die vanzelf zakken na een week of twee, drie. Ik mag gerust verder lopen zolang ik me niet forceer. Ik had haar kunnen zoenen! 

Dus, vandaag, woensdag, training 2. Intussen ben ik op de start-to-run-site http://sport.be.msn.com/starttorun/2009/nl/training/schema05/ een loopschema 5 km op 7 weken tegengekomen. Het sluit beter aan bij mijn huidige mogelijkheden en ik besluit dit programma te volgen.

Nadat ik Onze Jongste heb afgezet aan de volleybaltraining, rijd ik door naar ’t Sportkot. Die Finse piste is me zaterdag goed bevallen. Het sneeuwt, stel ik tot mijn grote genoegen vast. Klinkt raar uit de mond van een gediplomeerde koukleum, maar ik loop graag in de winter. Een paar laagjes over elkaar, handschoenen, muziek in de oren, timer bij de hand en daar ga ik! Het lopen voelt opnieuw heerlijk aan. Het sneeuwt zachtjes en de piste ligt er iets drassiger bij dan de vorige keer. Ik word twee keer gedubbeld door een man met een stevig looptempo en door zijn vaart hangen de modderspatten tot boven op zijn loopbroek! Ook een vrouw in een regenpak zal me twee keer dubbelen. De eerste drie minuten vliegen voorbij, twee minuten wandelen en opnieuw drie minuten lopen. De hartslagmeter registreert, maar ik volg mijn hartslag niet zo gespannen op als de eerste keer en kies ervoor om thuis pas te kijken. Ik let vooral op hoe ik me voel en ik voel me goed. Er loopt veel volk op de piste, ondanks de sneeuw. Of juist dankzij de sneeuw. Want ík geniet, betrap mezelf regelmatig op een glimlach. Er blijven zelfs sneeuwvlokjes in mijn wimpers hangen!  Na de volgende twee minuten wandelen volgt de eerste keer vier minuten lopen. Ook dat gaat vlot en het schema geeft me nu drie minuten wandelen. Als ik daarna opnieuw start voor vier minuten lopen, is het de eerste keer dat ik wat weerstand voel. Na enkele honderden meters  is het weer voorbij en loop ik weer vanzelf. Intussen word ik opgeschrikt door een grote groep kraaien in de bomen. Ze zitten er al vanaf mijn eerste rondje, maar nu maken ze zoveel lawaai dat ik het zelfs door de muziek hoor. Als ik mijn koptelefoon afzet, hoor ik een naderende helikopter. Een mannenstem galmt door het voetbalstadion waar ik langsloop en kondigt de komst van.. de Sint aan! En inderdaad, de helikopter mindert vaart en landt in het stadion. Als ik aan mijn laatste drie minutenloopje zit, komt de helikopter weer overgevlogen. Zonder zijn kostbare vracht, vermoed ik.

Ik wandel uit en stretch een beetje. Het sneeuwt nog steeds. Volgens mij is die sneeuw een aanmoedigingsgeschenkje van Moeder Natuur! In ieder geval: als ik thuis kom is het gestopt met sneeuwen. En stel ik vast dat ook op mijn broek modderspatten zitten. Tot net boven mijn enkels weliswaar. Maar op een of andere vreemde manier, maken die modderspatten mij toch een beetje trots.

De cijfertjes:

Gemiddelde hartslag van 153 bpm

Hoogste hartslag 190 bpm

3,4 km op 30 minuten

3L-2W-3L-2W-4L-3W-4L-3W-3L-2W

De eerste pasjes.

Vanmorgen wakker geworden met het gevoel dat een kind heeft op de ochtend van sinterklaas. Het is zo ver, vanmiddag ga ik voor het eerst in bijna een jaar mijn loopschoenen aantrekken. Spannend! Zelfs de zeurende migraine kan de pret niet bederven.

Om twee uur gesp ik de hartslagmeter om, duffel me warm in, gris de i-pod en de timer mee, knoop mijn loopschoenen en rijd naar het Sportkot in Leuven voor de Finse piste. Een zachte ondergrond om mijn ongetrainde lichaam opnieuw te laten wennen aan de beweging en de schokken. Ik besluit gewoon te beginnen lopen zoals vroeger en te zien wat het geeft, hoe Het Lijf reageert. Faith no More in de oren en go! Bij de eerste passen op de Finse piste glijdt er een glimlach over mijn gezicht. Wat loopt die boomschors heerlijk! Het lopen voelt net hetzelfde aan als tevoren, zelfde kadans, zelfde snelheid, zelfde gevoel. Zo kan ik nog een tijdje verder! Ik geniet van de frisse bries, van de geur van de boomschors, van de buitenlucht. Uit nieuwsgierigheid gooi ik even een blik op de hartslagmeter. Ik loop nu iets meer dan 2 minuten, maar –huh-… hartslag 176?! Wisken had me op het hart gedrukt te lopen met een hartslag tussen de 145 en 150, zeker gezien het Epstein-Barr-verhaal. “Opbouwen en niet uitputten”, zei ze. Ik besluit het verstand te laten spreken boven het gevoel en even te wandelen na drie minuten lopen. Na een minuut wandelen is mijn hartslag gezakt naar 130 en ik begin terug te lopen. Maar binnen de minuut ga ik terug naar 160 en meer. Hoe kan dat nu? Ik ben niet eens buiten adem? Ik loop wat trager, maar echt zakken doet de hartslag niet. Na opnieuw drie minuten lopen, besluit ik nu twee minuten te wandelen. Na het wandelen is mijn hartslag gezakt tot 113 en ik begin langzaam opnieuw te lopen. Alweer schieten de bpm (beats pro minute) in een mum van tijd naar boven de 160. Nochtans voelt het lopen soepel aan en ik heb niet het gevoel dat ik me forceer. Ik blijf drie minuten lopen afwisselen met 2 minuten wandelen. Ondanks het intussen schildpaddentempo blijft de hartslag bij het lopen telkens boven de 160, maar kan ik die wel laten zakken tot onder de 120 bij het wandelgedeelte. 

Aan deze snelheid heb ik natuurlijk wel volop de kans om de omgeving in me op te nemen. De Finse piste slingert zich een baan tussen en rond de sportvelden van het Sportkot. De baan is een kilometer lang en onderweg vind je bordjes met de tussenafstanden. Ondanks de frisse temperatuur kom ik spelers op de voetbalterreinen en tennisvelden tegen. Ik kruis een oude man in een elektrische rolstoel die vrolijk naar me zwaait en wordt voorbijgestoken door verschillende jonge lopers die me als een pijl uit een boog voorbijschieten. Na vijf keer drie minuten lopen, besluit ik dat het voldoende is geweest en ik wandel uit. Mijn rechterheup liet zich even voelen en tenslotte heb ik voor mijn eerste keer toch drie kilometer afgelegd.  15 minuten lopen, 15 minuten wandelen.

Vanaf maandag ga ik starten met het schema van Mieke Boeckx. http://sport.be.msn.com/starttorun/2009/nl/training/schema05/

Dit 10-weken schema heb ik voor de eerste keer met succes gevolgd in het voorjaar van 2004. Toen heb ik mijn zwangerschapsverlof afgesloten door op die allerlaatste dag de kers op de taart te zetten van de 10 weken start-to-run: de 5 km van Oostende op 18 juli 2004. Nu hoop ik nog steeds binnen tien weken de kers op de taart te zetten op 15 februari 2013!

Maar eerst nog over deze eerste pasjes. De hartslagmeter bezorgde me wel wat stress, maar voor de rest heb ik toch vooral genoten vandaag. Vroeger vaak gesakkerd en gevloekt bij het lopen, maar nu vind ik het echt fijn. Ik ben nooit sportief geweest en als je me zelfs vijf jaar geleden zou gezegd hebben dat ik het lopen ooit zou missen, dat ik zelfs met de glimlach zou gaan lopen door de winterkou, zou ik je nooit geloofd hebben. Maar kijk, zeg nooit nooit!

De cijfertjes:

Gemiddelde hartslag van 145 bpm

Hoogste hartslag 182 bpm

3 km op 30 minuten
3L-1W-3L-2W-3L-2W-3L-2W-3L-8W