Wordt 2014 een jaar in beweging?

De traditie vraagt dat er op 1 januari goede voornemens worden gemaakt. Daar ga ik me niet aan laten vangen, het is té vaak Het Lijf dat het laatste woord heeft.

Wat ik wél ga opstellen, is een bewegingslijstje. Een soort van wenslijstje van activiteiten voor 2014. Hier komen ze!

Wandelen

Ach, wandelen… Wandelen is de basis van alles voor mij. Helaas want ik heb er een haat/liefdeverhouding mee.  Ik vind wandelen als “beweging” beschouwen nogal… onnozel. Nochtans is op sommige dagen zelfs een beetje wandelen al te zwaar geweest. De huisarts heeft me meermaals moeten aansporen om te blijven wandelen, al was het maar een tochtje van tien minuten. Wat ik dan weer helemààl onnozel vind, mijn wandelschoenen aantrekken voor een wandeling van tien minuten, ben je gek?! 

Toch heb ik in 2013 vaak gewandeld. Korte tochten, héél korte tochten, soms in gezelschap maar meestal alleen. Op de lange leste leerde ik wandelen aanvaarden, ik heb intussen enkele vaste toertjes en soms verlang ik er gewoon naar om die wandelschoenen aan te trekken, zin in een frisse neus. Op werkdagen kan ik nooit wandelen, de dagen na de Brusseldagen alleen als ik snel genoeg heb kunnen recupereren. Vaak slaap ik na mijn wandeling. Wandelen is voor mij leren kijken en leren meeleven op de seizoenen geweest. Ik had al twee keer het voorrecht om reeën te ontmoeten. Twee keer was ik oprecht ontroerd, het zijn zo’n prachtige, sierlijke dieren. Hopelijk blijven ze nog lang uit de handen van de jagers!

Het ligt voor de hand dat ik in 2014 zal blijven wandelen, ik ben er vanochtend trouwens mijn jaar mee gestart. Ondanks het luide protest van Het Lijf, moest en zou ik op deze nieuwjaarsdag de velden in trekken. Wat vogeltjes onderweg en een hond die lag te rollebollen in de ochtendzon, voor de rest heb ik geen levende ziel gezien. Bij thuiskomst nog een uurtje bedje in, dat hoort er momenteel helaas ook nog bij. 

Als ik mag dromen, zou ik het wandelen thuis willen vervangen door iets “actievers”. Wat dat is, volgt hieronder. Als wandelen de enige activiteit binnen mijn kunnen blijft, hoop ik dat ik wat langere afstanden mag wandelen op termijn. Mijn bereik is momenteel drie kilometer op een quasi vlakke ondergrond op goede dagen. Dat mag wat meer worden.

Als ik verder mag dromen, ben ik opnieuw aan het werk én heb ik over de middag terug energie voor een stadswandeling. Ik heb de voorbije jaren Brussel mogen ontdekken aan de zijde van een fantastische gids. En ik heb nog lang niet alles gezien!

Fietsen

2013 werd het jaar dat ik bekeerd kon worden tot de elektrische fiets. Mentaal een grote stap. Een hele grote stap. Ik had daarbij een duwtje in de rug van Mijne Ridder nodig. Het is pas wanneer ik merkte dat ik op goede dagen elektrisch wel fietstochtjes kon maken met het gezin dat ik echt overstag ging.

In 2014 hoop ik de elektrische fiets terug te kunnen brengen naar de rechtmatige eigenares en over te kunnen stappen naar De Ludo. En indien niet… misschien op zoek naar een eigen (tweedehands) elektrische fiets…? 

Verder hoop ik opnieuw een aanvaardbaar fysiek niveau te bereiken (niveau september 2013 zou mooi zijn) zodat we als gezin in de zomermaanden terug korte fietstochtjes kunnen maken. 

Zwemmen

In 2O13 heb ik het zwemmen opgegeven. Het vroeg te veel van me (of misschien vroeg ik te veel van Het Lijf…?) en het was niet altijd evident om na het zwemmen nog met de wagen naar huis te rijden. 

Toch hoop ik in 2014 het zwemmen terug op te nemen. In een light-versie dan. 100 meter in plaats van 1000. Ook al zeurt Het Hoofd dat 100 meter niet de moeite is op dat badpak aan te trekken... De kinderen zouden het hernemen van het zwemmen in ieder geval toejuichen, vooral Onze Oudste. Zij ziet nog zelden de binnenkant van een zwembad omdat de leerlingen in haar school niet gaan zwemmen.

Hardlopen

Ook hier heb ik jàààren een haat/liefdeverhouding mee gehad. Tegen mijn goesting die loopschoenen aangetrokken, telkens opnieuw. Het genieten van het gevoel achteraf én de ervaring dat mijn conditie er snel van groeide, hielden me gemotiveerd. De klik kwam enkele maanden vóór ik ziek werd. Toen ging het hardlopen ineens vanzelf, ik snakte er zelfs naar, kocht in een speciaalzaak aangepaste loopschoenen, begon zelfs stiekem te dromen om mijn jeugddroom (de 20 km van Brussel kwam voorbij onze voordeur) waar te maken. Vaak vertrok ik om 22u nog voor een rondje door de lege straten. Winter, zomer, herfst, lente, zon, regen, wind, ja zelfs in de sneeuw heb ik gelopen. Heerlijk! 

Dàt hardlopen, dat ik eerst jaren zooo heb vervloekt, heb ik het hardst gemist toen ik ziek werd. Mijn hoofd leeglopen door weer en wind, ik heb er nog steeds geen alternatief voor gevonden. Ik denk dat ook de liefde voor het lopen de reden is dat ik zo laatdunkend over wandelen denk.

In 2013 kreeg ik in het Instituut voor Tropische Geneeskunde te horen dat ik het hardlopen best loslaat. En als ik toch graag wil hardlopen, zal dat waarschijnlijk niet kunnen in combinatie met werken, aldus de prof. Kiezen tussen hardlopen of werken is niet echt een keuze. Jawel, het is een keuze, maar niet echt een eerlijke.

Voor 2014 wens ik mezelf een alternatief voor het hardlopen, iets waarin ik mezelf kan uitleven, waarbij ik mijn hoofd kan leegmaken, als het kan het liefst in de buitenlucht.

Inline-skaten

Wat kan ik zeggen? De leste is den beste. Ik ben er zot van, van dat inline-skaten. Een remcursus ten spijt ben ik nog steeds geen grote durver, ik ben telkens ingepakt met beschermmateriaal alsof ik zware stunts ga ondernemen, maar kan toch zo genieten van die wieltjes onder mijn voeten. In 2013 heb ik één keer mijn inline-skates aangetrokken. Puur genieten was het. Achteraf gezien heb ik overdreven en ben te diep gegaan op dat moment. Leergeld, die fout zal ik niet meer maken.

Want in 2014 wil ik het opnieuw proberen. Als ik het fysieke niveau van september 2013 opnieuw kan halen én stabiliseren, haal ik de inline-skates van onder het stof. Deze keer zal ik beredeneerder te werk gaan: enkel een heen-rit (Mijne Ridder moet me aan het eindpunt maar komen ophalen, hihi!), op het gemak en met de wind mee. Ik heb fysiek nog een lange weg te gaan, maar is het vreemd dat ik er nu al naar uit kijk…?

En verder…?

Tja, wie weet wat kruist er in 2014 nog mijn pad... Ik sta er in elk geval voor open!

Vallen, blijven liggen en weer opstaan.

“Hoe is ’t nu met u?” Een vraag die ik regelmatig krijg. Wel, momenteel redelijk goed eigenlijk. Maar we zullen beginnen met einde mei, waar ik de draad van de blog liet liggen.

De revalidatie-arts geeft me einde mei, tot mijn grote tevredenheid, het advies om terug beginnen sporten. Heer-lijk. Maar de inspanningsproef op die bewuste maandag laat zijn sporen na. De dag na het bezoekje aan de revalidatie-arts ga ik na een ochtendvergadering op het werk zo slap als een vod naar huis, ’s woensdags schrijf ik in de voormiddag thuis mijn verslag en crash in de namiddag, donderdags kan ik niet deelnemen aan de teambuildingsactiviteit van het werk die ik nota bene zelf heb ineen gestoken, ‘s vrijdags ga ik werken maar alles daarbuiten zetel, bed, plat. Compleet uitgeput. Ik voeder mijn gezin de hele week kant-en-klaar-gerechten zoals lasagna, ravioli, alles uit ne pot. Dus als ik een weekje later het rapport met het trainingsschema ontvang, ben ik voorzichtig enthousiast om er aan te beginnen. Kortom, het heeft tien (10!) dagen geduurd eer ik hersteld was van de inspanningsproef.

Ik neem het schema ter harte: wandelen en fietsen, netjes drie keer per week. Maar in plaats van vooruit ga ik alweer achteruit. Moedeloos word ik er soms van. Even aftoetsen met de revalidatie-arts, die voorstelt om op “slechte” dagen niet te gaan sporten, enfin, bewegen. Maar tegen einde juni heb ik alleen maar slechte dagen. Als ik nu op die maand terugkijk, is dat in een waas, een grijze vlek. Er was werk, thuiskomen, eten maken, KO. Woensdagnamiddag en zaterdag sowieso plat. Zondag voorzichtig tot leven komen, maandag startte opnieuw de werkweek. 

Eind juni neem ik het drastische besluit om zo lang mogelijk verlof op te nemen tijdens de zomermaanden: met een maand onbetaald verlof in augustus, zou ik in totaal aan 6 weken onafgebroken verlof geraken. Hopelijk tijd genoeg om te recupereren en in september terug vol energie voltijds aan de slag te gaan!

Begin juli zit ik fysiek echt diep, heb het ook mentaal zwaar en geef de brui aan het dieet. Met als grote voordeel dat ik op mijn verjaardag kan eten wat ik wil! In De Vismet vieren we "en petit comité" mijn 40^ste verjaardag. Heel gezellig, heel lekker, heel rustig. Het uitbundig vieren van mijn veertigste verjaardag komt nog wel. Ooit, als Het Lijf het toelaat. Op mijn vijftigste of zo ;-). Een ander voordeel aan stoppen met het dieet is dat enkele dingen duidelijk worden: te veel gluten geeft me een opgeblazen gevoel en suiker geeft me orkanen van migraineaanvallen. Ondanks het feit dat ik het dieet heb aan de wilgen gehangen, mijd ik suiker en ben voorzichtig met gluten. Nu ik vakantie heb, pik ik ook de draad van het bewegen weer op. Met als gevolg: nog meer rusten. Zelfs de zetel bij mijn schoonvader thuis, is niet veilig voor Het Lijf. 

Eind juli neem ik opnieuw een drastisch besluit: ik start op 1 augustus terug met het dieet. Ik kies er ook voor om voortaan alleen elektrisch te fietsen tot ik een bepaald basisconditieniveau zal bereiken, waarna ik zal overstappen op een gewone fiets. Ik toets opnieuw even af met de revalidatiearts, die me verzekert dat langere afstanden fietsen aan een lage hartslag geen probleem is. Ik fiets namelijk liever met een bepaald doel (de bib, de bakker, knooppunten) dan zomaar wat rond de kerktoren terwijl ik de chronometer angstvallig in de gaten hou. Dieet, gedoseerd bewegen, veel rusten en kijk: vanaf half augustus voelde ik ein-de-lijk verbetering! Voor het eerst sinds IJsland, na vier toch wel lange maanden. Het kan nog!

Eind augustus neem ik opnieuw een drastisch besluit: vanaf september werk ik halftijds. Zware knoop mentaal omdat ik dit opgeven vind, zware knoop financieel omdat ik ook augustus al onbetaald verlof nam.

En nu?

Na vier weken halftijds werken kan ik fysiek alleen maar positief evalueren. De verbetering die ik heb kunnen bereiken in juli en augustus (vooral tweede helft augustus) heb ik kunnen behouden in september. Ik verbeter niet meer, maar ga ook niet achteruit. Wat op zich enorm positief is!

Ook ervaar ik dat ik opnieuw een leven heb dat verder reikt dan mijn werk, mijn bed en mijn zetel. Het is voorzichtig, het is gedoseerd, maar we maken als gezin elke zondag een kleine uitstap.

Op het werk hoef ik niet meer na te denken over elke stap. Tijdens deze halftijdse dagen kan ik na de dagtaak de trap aan het station nog op zonder Het Lijf naar boven te moeten sleuren. Over de middag las ik een rustmoment in, ook op het werk. De dagen na mijn Brusseldagen zijn de zwaarste. De woensdagen en de zaterdagen zijn nog echte plat-af-dagen.

Ik beweeg. Ook hier gedoseerd. Zwemmen heb ik niet meer gedaan. Enkel wandelen en elektrisch fietsen, niet op de moeilijke dagen. En ik geniet ervan nu, met volle teugen.

Ik rust. Veel, ook overdag. Op tijd gaan slapen. Luisteren naar wat Het Lijf vraagt. Discipline. 

In tegenstelling tot “gewone” sporters heb ik door scha en schande geleerd dat ik geen doelen mag stellen. Geen doel stellen verkleint ook de kans dat ik me forceer. Want forceren is terugvallen.

Begin oktober heb ik een afspraak met Christine Tobback. Dan zal ik opnieuw twee maanden aan het diëten zijn. Intussen zit ik aan het gewicht dat ik had als studente 20 jaar geleden! Ik hoop dat ik terug kruiden mag eten en wat meer soorten fruit.

Van de revalidatiearts kreeg ik net groen licht om mijn skeelers uit de kast te halen. Een voorzichtig toertje, 15 à 20 minuten maximum, is toegestaan. Nu is het wachten op een goede dag voor Het Lijf en een droge dag voor de skeelers. Mijn outfit ligt al klaar: fonkelende oogjes en een kamerbrede glimlach.